INFJ – I : Introvert

เราทำแบบทดสอบ MBTI ได้ INFJ เลยอยากเขียนเกี่ยวกับ ตัว I ของตัวเองสักหน่อย

ในเอนทรี่ก่อนเขียนเกริ่นๆนำไปนิดหนึ่งแล้ว ว่ามีน้องแนะนำให้ฟัง Podcast R U OK ของ THE STANDARD ซึ่งฟังแล้วก็ชอบนะ ก็เลยอยากจะ “ชอบกดไลค์ ใช่กดแชร์”

แต่ด้วยความที่เราเป็น Introvert ไง มันก็เลยต้อง Deep อ่ะ มันจะไม่จบแค่กดแชร์ลิงค์

มันต้อง discussion ต่อ

รำคาญมั้ย พูดไทยคำอังกฤษคำ

เอ่อ เนื่องจากว่าเราเป็นคนอินโทรเวิร์ต มันจะต้อง ลึก มันต้องอภิปรายต่อ…

ดูฝืนๆมั้ย? บางทีก็รู้สึกว่าใช้อังกฤษเป็นธรรมชาติกว่า แต่จะให้เขียนบทความเป็นอังกฤษทั้งหมดเลยก็ไม่ไหว ก็จะเขียนไปแบบที่ตัวเองอยากเขียนก็แล้วกัน

https://thestandard.co/podcast/ruok03

นี่คือ Podcast ที่เราฟังไปเมื่อวันก่อน และมันคือตอนต่อไปของ Friday Night อาการซึมเศร้าในคืนวันศุกร์

เรามองว่าตัวเองชอบที่ทำงาน ชอบได้รับการยอมรับว่าเป็นคนทำงานเก่ง พูดให้เว่อร์เลยคือเวลามีคนชมว่าทำงานดี หรือเวลา user มาขอบคุณเป็นพิเศษ อาจจะเพราะเขามารยาทดี หรือเขาอยากขอบคุณจริงๆก็ตาม ก็จะรู้สึกดีใจทุกครั้งแหละ เหมือนมีแสงแห่งความชื่นชมส่องมาที่ฉันอ่ะ

ไม่ว่าคนนั้นจะเป็น Introvert หรือ Extrovert หรือจะเป็นใครก็ตาม ขี้เกียจจะหานิยาม แต่มนุษย์ทุกคนมักจะพอใจเมื่อได้รับการยอมรับอยู่แล้วล่ะ

คือถ้าเป็นคนประเภท Extrovert การเข้าผับในคืนวันศุกร์ แฮงค์เอาท์ กินเหล้า เต้นๆ มันปลอดปล่อย มันชาร์จพลังได้หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน

แต่กับ Introvert มันตรงข้ามไง

สิ่งที่ฮีลเราได้คือร้านที่เงียบๆสักหน่อย อาหารอร่อย เครื่องดื่มดีๆ และบทสนทนาที่เป็น Quality Time

จริงอย่างที่ใน podcast ว่าไว้เลย คือเราคุยไม่เก่งเลยเวลาอยู่ในที่คนเยอะๆ พูดอะไรก็ดูจะผิดไปเสียหมด ไม่รู้จะโฟกัสกับเรื่องอะไรดี รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันวุ่นวาย ไปห้างคนเยอะๆแล้วมันเหนื่อย วันหยุดนี่ชอบอยู่บ้าน ไม่งั้นก็เข้าห้องสมุดประชาชน

คือจริงๆชอบวงไอดอล รู้สึกมันสดใสดี แต่ถ้าไปตามอีเว้นต์ แล้วคนเยอะๆ กลับมาเราก็เหนื่อยอ่ะ

สงสัยจะชอบเป็นโซนหน้าจอมากกว่า

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาคืออยู่แต่บ้านจริงๆ ขนาดหิวยังไม่ค่อยอยากออกไปหาของกินเลย ทั้งๆที่ในบ้านก็ไม่ค่อยจะมีอะไรกินเท่าไหร่

เข้าใจนะ ที่เค้าคุยกันว่า บางคนเป็น Introvert บางคนเป็น Extrovert ได้ดี

นี่ก็เป็น มันคือสิ่งที่เรียกว่า รอยยิ้มเพื่อการค้าไง เรายิ้มเก่งมากตอนอยู่ที่ทำงานหรือตอนไปสอน มันคือการสร้างบรรยากาศดีๆ คือการทำตัวเองให้เป็นสภาพแวดล้อมดีๆที่ผู้ได้พบเห็นสบายใจอ่ะ ถ้าเปรียบกับการเป็นไอดอล ทุกการประชุม หรือทุกชั่วโมงเรียน ก็คือเวทีของเราอ่ะ มันก็ต้อง The show must go on.

โดยเฉพาะการสอน นักเรียนของเรามักจะอายุมากกว่าเรา ในชั่วโมงแรกที่ต้องสร้าง First impression เราจะพยายามเตรียมตัวมาก่อนเป็นอย่างดี เพื่อแสดงให้นักเรียนเห็นว่า คนคนนี้สามารถสอนเค้าได้จริงๆ เค้าจะได้เรียนได้อย่างสบายใจ

มันไม่ง่ายเลยนะสำหรับคนไม่กล้าแสดงออก ที่จะยืนขึ้น แล้วพูดหน้าห้อง ให้คนอื่นฟัง

แต่ในที่สุดก็ทำได้ ฝึกตัวเองมาจนทำได้ดีประมาณหนึ่ง แต่ในทางกลับกันมันก็ต้องใช้พลังงานสูงมาก กลับไปบ้านเลยชอบที่จะอยู่นิ่งๆมากกว่า

ตัวอย่างของคนแบบนี้ที่ชัดเจนที่สุดในสายตาเราคือ มิวสิค BNK48

บนเวทีน้องจะสดใส ร่าเริง ยิ้มเก่ง เต้นเต็มที่ ทำทุกเพลงให้เป็นเพลงร็อค เต้นจนหัวจะหลุดแขนจะหลุดเอาได้ น้องเป็นคุณพระอาทิตย์ที่แสนสดใสจริงๆ เป็นแหล่งฮีลลิ่งอ่ะ ออร่าของพลังมันพุ่งมากๆ ถ้าให้เราบรรยายเราคงใช้คำว่า “ร้อนแรว๊งงงงง!”

แต่พอจบการแสดง พีเ่ต๋อที่เป็นผู้กำกับสารคดี Girls don’t cry เคยกล่าวไว้ว่า

พอนอนอยู่บ้านเสาร์อาทิตย์ แล้วไปทำงานวันจันทร์ ประโยคแรกที่ลุงหัวหน้าถามเราคือ “หยุดเสาร์อาทิตย์ไปไหนมา?”

และนี่คือบทสนทนาจากสถานการณ์จริง

เรา “ไม่ได้ไปไหนเลย”
ลุงก็ “ทำไมอ่ะ??” (ลุงคือคน extrovert โคตรๆ)เรา “ก็ไม่เห็นต้องไปไหนเลย ร้อน เป็น introvert ไง ไม่อยากออกไปไหน”
ลุง “เธอกลายเป็นคุณป้าแก่ๆไปแล้วววว เออ แต่ร้อนจริง”

คือนี่ไม่เข้าใจมากว่า ทำไมคนชอบอยู่บ้าน=คนมืดมน ไม่แฮปปี้

ตอนเด็กๆไปโรงเรียน เด็กเยอะๆมารวมตัวกัน มันทำให้เราเหนื่อยนะ (ตอนนั้นแกก็เด็กโว้ย!)

สิ่งรบกวนมันเยอะไปอ่ะ เสียงดัง สีหน้าของแต่ละคน มันคือ input ปริมาณมาณมหาศาลที่เข้าสู่สมองเรา แล้วดันคิดเยอะ ต้องแปลผลเยอะ เลยเหนื่อยไง

ตอนเด็กๆเลยชอบที่จะเข้าห้องสมุด เพราะอย่างน้อยคนส่วนใหญ่ในนั้นก็พยายามอยู่เงียบๆ

แล้วก็ชอบจดจ่อกับหนังสือตรงหน้า มากกว่าจ้องหน้าคน เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราจะประหม่า ทำตัวไม่ถูก

ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนไปสอบพูดภาษาอังกฤษตอนป.5 เราไปยืนบิดชายเสื้อให้ครูดู จนครูทักว่า “เสื้อจะขาดแล้ว”

เด็กคนนั้นนั่นแหละ ที่มาเป็นล่ามในวันนี้ หลายๆทีก็มีต้องไปยืนจับไมค์แปลต่อหน้าคนทั้งโรงงานบ้าง ยืนเผชอญหน้ากับทุกคนแล้วแปลบ้าง

คนเดียวกันกับที่ยืนสอนหน้าห้อง ต่อหน้านักเรียนในโรงเรียนสอนภาษา

แน่นอนว่าเราชอบงานเรา เพราะถ้าไม่ชอบคงเลิกทำไปแล้ว

ก็คิดว่าทำได้โอเคประมาณนึง เพราะมีนักเรียนที่ต่อคอร์สเรียนกับเราต่อ หรือบริษัทก็ยังต่อสัญญาอยู่ แปลว่าเรายังใช้งานได้ตามฟังก์ชั่นอยู่นะ

คือไม่ได้รู้สึกฝืนอะไรเวลาต้องทำตัว Extrovert แต่แค่เวลาพัก จะชอบอยู่เงียบๆมากกว่า

ชอบกินข้าวคนเดียวด้วย เพราะมีเวลาคิดอะไรมากกว่าฟังเรื่องคนอื่นน่ะ

พอเป็นแบบนี้ บางทีก็เลยถูกมองแปลกๆอยู่เหมือนกัน แต่โตมาก็ดีขึ้นนะ ไม่ใช่เราปรับตัวหรอก แต่พอโตขึ้น คนเรามีอะไรให้โฟกัสมากขึ้น ตัวตนของคนอื่นเลยจางๆไป เราเลยไม่ค่อยสะดุดตาในฐานะคนที่แตกต่างจากคนอื่นแล้วเท่านั้นเอง

Advertisements

สิ่งที่เราเชื่อผิดๆมาเป็นสิบปี

รู้สึกว่าช่วงนี้เขียนได้ไม่ดีเลย

แม่คอยตามอ่านบล็อกอยู่ แม่ก็บอกว่า “ถ้ายังไม่อยากเขียน ก็ไม่ต้องเขียน”

อยากเขียนสิ… ยิ่งทำได้ไม่ดียิ่งต้องทำเยอะขึ้น จะได้รู้ว่าควรแก้ตรงไหน

เอาจริงๆพอจะรู้แหละ เมื่อก่อนคือสิ่งที่เขียนมันตอบโจทย์สิ่งที่คนต้องการไง คนหา “บางอย่าง” เช่น คำศัพท์ หรือมีคำถามบางอย่าง แล้วเรามีเรื่องราวที่ตอบโจทย์ตรงนั้น หรืออาจะไม่ตอบโจทย์ แต่มีอะไรบางอย่าง ที่พอจะเกี่ยวข้องบ้าง

แต่สิ่งที่เราเขียนตอนนี้ คือการค้นหาตัวตนของตนเอง ซึ่งมันไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรกับใครเลย

แล้วทำไมคนอื่นต้องมาอ่านด้วยล่ะ?

แล้วเราจะเขียนทำไมให้มันเป็นขยะในยุค Big data

แต่คำตอบก็คือ…มันจำเป็นสำหรับเรา

จริงๆก็เอาประสบการณ์การทำงานมาเล่าก็ได้ รู้สึกว่าได้ทำอะไรแปลกๆที่คิดว่าเจ๋งดี แต่เราว่ามันเทาๆ เราทำเกินหน้าที่ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่จะเปิดเผย คนเราก็ไม่จำเป็นต้องโพสต์ทุกอย่างลงอินเตอร์เน็ตใช่มั้ยล่ะ อย่าเพิ่งคิดไกล เราไม่ได้ทุจริตอะไร ไม่ได้ปกปิดบัญชีทรัพย์สิน 5555+

ตอนนี้คิดว่าตัวเองทำงาไนด้ดีประมาณหนึ่งแหละ (คิดเอาเองนี่แหละ เออ มีคนหลงตัวเองเบอร์นี้อยู่บนโลกหนึ่งคน) บางทีก็รู้สึกตัวเองเหลิงเกินไปหน่อย

คือคุยกับลุงหัวหน้า แล้วลุงก็บ่นคนคนหนึ่งที่เค้าไม่ค่อยทำงาน รับเมลล์มาแล้วส่งออกไปเฉยๆ เป็นไฟล์สแกนไม่ชัด ห้าหน้า ตัวหนังสือละเอียดยิบ คันจิเป็นก้อนดำๆ แล้วมาบอกให้แปล

เราก็ถามลุงว่า “เอกสารนี้ต้องแปลมั้ยคะ”

ลุง “ไม่ต้องเปล เยอะเกินไป ไม่ต้องทำ K ซังนี่ไม่ไหว แค่รับแล้วก็ส่งออกไป ไม่คิดเล้ย”

เรา “ใช่เลยค่ะ” (นั่นไง ผสมโรงซะงั้น) “เนี่ย เอกสารตั้งห้าหน้า มาเป็น PDF ตัวหนังสือเยอะ คันจิก็เล็ก อ่านไม่ออก”

ลุง “ผมก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน ผมเมลล์ไปบอกเค้าแล้ว ส่งมาแบบนี้ก็อ่านไม่ออกหรอก”

เรา “อ่านคันจิไม่ได้เลย บลาๆ” (ตั้งท่าจะบ่นต่อ แล้วเรารู้ตัวว่าพูดมากไปเลยหุบปาก ฉับ! แบบตัดบทสนทนาดื้อๆเลย หน้าเราคงตลกมากอ่ะ เห็นลุงแอบยิ้ม) “ขอโทษค่ะ ช่วงนี้เรา なまいき เกินไปจริงๆ ขอโทษค่ะ” แปลคำนี้ยังไงดี?? กร่าง มั่นหน้ามั่นโหนก

ลุงก็หัวเราะ “อ่อ รู้ตัวด้วย はんせい ตัวเองนี่นา”

เรา “ก็ はんせい ตลอดแหละค่า”

เลยไม่ค่อยอยากเล่าเรื่องงานเท่าไหร่ เพราะช่วงนี้เราเหลิงอ่ะ นิสัยไม่ค่อยดี ไม่มีใครอยากเปิดเผยเรื่องชั่วๆ ของตัวเองหรอก 55555+

เราพยายามปรับปรุงตัวอยู่ค่ะ ไม่ต้องด่านะคะ กลัวสำนึกผิดไม่ทัน (อันนี้เอาฮาเด้อ)

 

 

จากการพยายามทำความเข้าใจกับตัวเอง เราเป็นคนคิดเยอะมาก

แต่พบว่าชีวิตไม่มีอะไรให้เครียดเลย มีความสุขดีมาก (เอ๋า แล้วไม่ดียังไง) สิ่งเดียวที่เป้นความทรมานคือการที่เราไปลงเรียนนิติ (นี่เป็นหนึ่งในเป้าหมายของเราตอนปี 2015 นะ)

คือเราอ่ะ เข้าใจผิด ว่านิติเป็นวิชาใช้เหตุผล แต่พอเรียนดู เรากลับพบว่า นี่มันท่องล้วนๆเลยนี่นา แล้วเราเกลียดการท่องจำมาก เพราะเราจำไม่ได้จริงๆ

ตอนม.ปลายเราคิดว่าเราคงจะเรียนนิติศาสตร์ได้ดี แต่ก็ไปเลือกเรียนภาษา แล้วก็เชื่อมั่นในตัวเองแบบผิดมากตลอดเลยว่าตัวเองน่าจะเรียนนิติได้ดี

แต่พอมาเรียนดู เราพบว่า ถ้าเราเรียนนิติตอนป.ตรี หลังจบม.ปลาย เราต้องเรียนไม่จบแน่ๆเลย ต้องร้องไห้ ขอซิ่ว ดราม่า น้ำตารินแน่นอนนนนน

คือเรา เกลียด-การ-ท่อง-จำ มากจริงๆ

เรียนเทอมแรก สามตัว รวม 45 บท ชอบ 3 บท นอกนั้นเกลียด

เทอมนี้ 45 บทเหมือนเดิม ยังไม่ชอบเลยสักบท

ถ้าไม่ชอบขนาดนั้น ก็พอเถอะ อย่าฝืนเลย

แม่อุตส่าห์เตือน ว่าอย่าเรียนเลยมันลำบาก ท่องหนังสือจนหัวผุ นี่ก็ไม่เชื่อ บอกว่าเดี๋ยวจะเรียนแบบไม่ท่องให้ดู

อ๋ออออ ทำไม่ได้จ้า อ่อนแอก็แพ้ไปนะจ๊ะ

กลายเป็นว่าที่เรียนภาษาอ่ะ ถูกแล้ว มันทำให้เราเข้าถึงเนื้อหาที่เราอยากอ่านได้มากขึ้น

 

ตอนนี้การต้องอ่านหนังสือเรียนวิชากฎหมายเพื่อสอบเป็นความทุกข์ทรมานอย่างเดียวของเราจริงๆ จะเทก็ไม่ได้ สอบตกก็ละอายใจอีก เพราะเราแทบไม่เคยสอบตกเลย

เทอมหน้าเราว่าจะพักสักเทอม

แม่บอกว่าก็เรียนไปให้มันครบๆแปดปี ไม่ต้องรีบ

คือเรียนแล้วได้ความรู้นะ มีก็ได้ใช้นั่นแหละ มันดีมากๆ มันแก้ปัญหาที่เราเจอในชีวิตประจำวันได้

แต่เรียนแล้วมันทรมานนนนน ฮือออออ

 

การไปเรียนวาดรูปฮีลลิ่งเราได้ดีกว่า เพราะการทำงานปกติในบริษัทมันก็เครียดอยู่แล้ว ไปเรียนสาดรูปนี่เหมือนไปพัก ถึงจะหัวร้อนบ้างบางทีที่ทำไม่ได้อย่างใจ แต่ก็รู้สึกมันทำให้เป็นคนใจเย็นขึ้นเยอะ

เอาจริงๆจะเขียนเรื่องงานก็ได้ แต่ก็จะเขียนได้แค่ พยายาม พยายาม ทำทุกวันให้ดีที่สุด ทุกการประชุมคือรันเวย์ของล่าม อะไรงี้

มันก็ดีแหละ แต่เรารู้สึกว่ามันเริ่มตันแล้วล่ะ คือไม่อยากทำตัวเป็นกูรูเพราะตัวเองเบบี๋ไม่เก่งเลย ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือการพยายามเรียนรู้จากคนเก่งๆอยู่

แต่นั่นแหละ เราก็จะไปช้าๆหน่อย ตามสไตล์

ถ้ามายืนอยู่ในจุดที่เรายืนอยู่ตอนนี้ ไกด์ไลน์จากคนอื่นไม่ค่อยมีผลแล้ว อยู่ที่ใจตัวเองล้วนๆเลย ว่าอยากจะไปไกลแค่ไหน

 

สรุปสาระสำคัญในหนึ่งบรรทัด มาอ่านตรงนีก้็ได้ ข้างบนนั่นเราบ่นเฉยๆ

“เราคิดผิดที่เรียนนิติ จะดราม่าป่าว? งั้นเปลี่ยนเป็น เราคิดผิดที่คิดว่าตัวเองจะเรียนนิติได้ดี 555555”

นี่คือการแสดงอารมณ์และทรงผมในการเรียนนิติของข้าพเจ้า

wtf

wtf1

และผลลัพธ์คือ ก่อนเรียนสอบได้ 6/10 หลังเรียนได้ 4/10

ยิ่งเรียนยิ่งโง่ ยิ่งโตยิ่งเซ่อจริงๆ

Friday Night อาการซึมเศร้าในคืนวันศุกร์

เราไม่เคยไปหาหมอจิตวิทยา แต่ถ้าเห็นคนรอบตัวมีอาการที่เป็นสัญญาณของโรคซึมเศร้า เรามักจะบอกให้เขาไปหาหมอ ไม่ได้คิดว่าคนที่ไปหาหมอคือคนผิดปกติอะไร เพราะตอนช่วงมหาลัยเราก็อยากไปโรงบาลเฉพาะทางด้านนี้ ก็ขี่รถเข้าไปเลยมั้ง แล้วก็ไม่ได้หาหมอ เพราะหมอไม่อยู่ 5555+

เพิ่งได้อ่านบทความว่า เราไปหาหมอจิตวิทยา ไม่ใช่เพราะเราเป็นบ้า แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เราเป็นบ้าต่างหาก อันนี้เห็นด้วยนะ คือสำหรับเรา เรามองว่า ไม่ว่าร่างกาย หรือจิตใจ ก็สามารถเกิดการเจ็บป่วยได้เช่นกัน

คนที่ดูแลสุขภาพร่างกายดีๆ ออกกำลังกายบ่อยๆ ทานอาหารครบห้าหมู่ ก็จะไม่ค่อยป่วย

ก็เหมือนกัน คนที่มีมุมมองที่เป็นบวก รู้วิธีจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง เขาก็จะสามารถผ่านทุกเหตุการณ์ที่เข้ามาได้สบายๆ

ถ้าเราเป็นหวัด นอนพักแล้วไม่หาย แล้วอาการมันหนักขึ้นเรื่อยๆ เราก็ควรไปหาหมอ ดีกว่านอนปล่อยให้ตัวเองเป็นหนักมากขึ้น แล้วสุดท้ายก็เกิดโรคแทรกซ้อน หนักกว่าเดิม

การเจ็บป่วยทางจิตใจเองก็เช่นกัน ถ้าคิดว่าไม่ไหว ให้ไปหาหมอ

สำหรับเราเรามองว่ามันเป็นสารเคมีในสมองที่ผิดปกติ เรามักจะนึกเป็นภาพจานหมุนๆของฮาร์ดดิสก์ มันอาจจะมีจุดที่เป็น Bad sector ถ้าหมุนมาเจอจุดนั้น ก็คือซวยเลยไง

เกริ่นมาถึงเรื่องนี้แล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่กำลังจะเล่า…

คือเราอ่ะ ค่อนข้างจะมีความสุขกับชีวิตมาก ๆ เรียกได้ว่าพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีแล้วกัน แล้วก็คิดไม่ค่อยออกว่าตัวเองอยากจะได้อะไร หรืออยากจะดิ้นรนในเรื่องไหน ติดจะเป็นคนเฉื่อยชาด้วยซ้ำ เราเลยต้องมีเป้าหมายเพื่อกระตุ้นตนเอง แต่ปีนี้เป็นปีที่เราไม่มีเป้าหมายเป็นชิ้นเป็นอัน มันเลยค่อนข้างสะเปะสะปะ ไม่ชัดเจนเท่าไหร่

ก็ซื้อรถแล้ว ขับรถพาตัวเองไปที่ไหนๆได้ไกลขึ้น ก็เลยไปลงเรียนวาดรูปบ้าง

ลงเรียนนิติไปแล้ว เพื่อพบว่าตัวเองไม่ชอบท่องเอาเสียเลย คือเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นวิชาใช้เหตุผลไง อ๋อไม่ใช่ มันคืออ่าน ทำความเข้าใจ จำ ซึ่งเป็นวิธีเรียนที่เราไม่ถนัดเอาเสียเลย แต่ก็คิดว่ามีประโยชน์นะ

งานสอน อันนี้ค่อนข้างสนุก ชอบเลยแหละ ทำแล้วรู้สึก motivation เพิ่มขึ้น

งานล่าม อันนี้ก็ค่อนข้างแฮปปี้ คิดว่าตัวเองโชคดีมาก จนคิดว่าตอนนี้ชัดจะรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เรียกว่าคอมฟอร์ทโซนแล้วล่ะ เราเริ่มชอบงานที่ทำอยู่ตอนนี้มาก จนกลัวว่าวันหนึ่งจะสูญเสียมันไป

ในชีวิตการทำงานหลายคนมักมองถึงเรื่องความมั่นคง แต่สำหรับเรามันไม่ใช่การที่เค้าไม่ไล่เราออก แต่มันคือการที่เรามีความสุขกับงานที่ทำไปได้เรื่อยๆ

สำหรับเรา เรามีบ้านแล้ว มีงานที่มีรายได้เพียงพอกับการดำรงชีวิต แล้วก็โชคดีมากที่เป็น Introvert เลยชอบอยู่ติดบ้านมากๆ

แต่ดันเสพติดการทำงานไปด้วย เวลาทำงานแล้วทำได้ดี เราชอบ รู้สึกตัวเองมีคุณค่า ชอบมากๆเลยนะเวลาทำงานยากๆได้สำเร็จน่ะ

แต่บางอาทิตย์ พอถึงคืนวันศุกร์ เราจะรู้สึกว่างเปล่า ไม่เคยเกลียดเช้าวันจันทร์มานานแล้ว แต่มีบางอาทิตย์ที่ไม่ชอบคืนวันศุกร์เท่าไหร่ บางทีอยู่ดีๆก็ร้องไห้เลยนะ มันไร้เหตุผลมากๆ แค่ต้องพยายามผ่านคืนวันศุกร์ไปให้ได้ บางครั้งก็ดื่มแอลกอฮอล์บ้างเพื่อน็อคตัวเองให้หลับไป แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ดื่ม เพราะยุ่งมากจนดื่มไม่ได้ ก็นั่นแหละ คนที่ทำงานบริษัท สอนประมาณ 2-3 คอร์ส เรียนนิติไปด้วย เรียนวาดรูปด้วย หัดเล่นกีต้าร์บ้าง เลี้ยงแมว แถมทำงานบ้านเอง ก็คงไม่มีเวลาว่างพอจะฟุ้งซ่านแล้วล่ะ

สำหรับเรา การทำงานช่วยบำบัดได้เป็นอย่างดี

แต่ถ้าช่วงไหนว่างเราจะฟุ้งซ่านไง เหมือนอย่างตอนนี้ก็คิดว่า เรามีความสุขเกินไปมั้ย แล้วถ้าวันหนึ่งสูญเสียมันไปจะทำยังไง แล้วตอนนี้ต้องทำอะไรมั้ย

คือคนอื่นก็บอกว่า ถ้าชีวิตดี มีความสุขอยู่แล้ว ก็ใช้โชคดีตรงนี้ไป แม่ก็บอกว่างานก็ดีอยู่แล้ว

เราแค่อยากรู้ว่า คนเราควรจะแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ หรือควรจะท้าทายตัวเองยิ่งๆขึ้นไปดี

ถามไปก็เท่านั้นแหละ รู้ว่าไม่มีคำตอบหรอก ขึ้นอยู่กับอารมณ์และทรงผม

ในคืนวันศุกร์บางคืน เราก็ชอบอ่านหนังสือเงียบๆ

บางทีก็เล่นเกม ช่วงนี้ติดเกมซูม่า

บางทีแค่ไปกอดแมวก็ฮีลลิ่งได้แล้ว

บางทีก็ตามไอดอลบ้าง หรือไม่ก็วาดรูป

เหมือนพยายามค้นหา สิ่งที่ตัวเองชอบอยู่

จริงๆเราชอบดูดาว กับไปแคมป์ ฝันจะมีบ้านในที่ที่อากาศดีและมองเห็นดาว จริงๆก็มีที่ที่เล็งเอาไว้ แต่ก็กลัวว่าจะมีคนเอาไปสร้างโรงงานอุตสาหกรรมรอบๆเสียหมด ทำให้มันไม่ใช่ที่ที่อากาศดีอีกต่อไป

จริงๆอยากไปซื้อที่ตรงนั้น แล้วทำให้เป็นบ้านที่เอาไว้หนีตอนช่วงวันหยุดน่ะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้างั้นก็ทำบ้านที่อยู่ตอนนี้ให้เป็นแบบที่ชอบไปเลยสิ (ยากอีก คือถ้าอยู่บ้าน มันมีงานบ้าน มีสิ่งที่ต้องทำ ไม่รู้สึกว่าได้หนีเลยอ่ะ)

ตอนสมัยไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น มีร้านเหล้าร้านหนึ่งที่เราชอบมาก เป็นร้านที่เพื่อนที่ทำงานพาไปเลี้ยงส่งเราก่อนกลับไทย มันจะเป็นร้านเหล้าแบบอิซาคายะ มีบอร์ดเกม มีโต๊ะปิงปอง คือมันเป็นวันที่สนุกมากจริงๆ

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่ทำงานเก่าก็เล่นปิงปองบ่อย แต่ก็โดนย้ายแผนกทำให้เวลาเบรคไม่ตรงกับแก๊งเพื่อนเล่นปิงปอง เลยอดเลย หมดสัญญาก็ออก

ที่ทำงานปัจจุบันก็มีโต๊ะปิงปองนะ มีคนเล่นอยู่ แต่ไม่รุ้จักเขาอ่ะ ไม่กล้า แล้วมีแต่ผุ้ชายเล่นกันโหดๆ เราเล่นปิงปองแบบเดอะกากอ่ะ

ตอนนี้ทางแก้ก็คือเล่น Wii เอา ได้เครื่องเก่ามาจากคนญี่ปุ่นที่กลับประเทศ ซื้ออุปกรณ์เพิ่มหมดไปหลายอยู่ ซื้อทีวีจอใหญ่ๆมาด้วย ก็เล่นบ้างนะ แต่ก็เบื่อๆ

นี่ก็ซื้อเกมมาเยอะอยู่ ซื้อเลโก้ เกมตีน้ำแข็งเพนกวิ้น เจนก้า ถังโจรสลัด พวกเกมเล่นในวงเหล้าอ่ะ ซึ่งเล่นคนเดียวมันเหงาไป

เหมือนเป็นปีที่ค้นหาตัวเองมาทั้งปีก็ยังตั้งเป้าหมายไม่ได้ ก็คงต้องหาๆกันต่อไป

seeker

เป็นซีกเกอร์ที่พยายามหาลูกสนิชสีทองเพื่อจบเกมของตัวเองอยู่ แต่ยังไงก็ไม่เจอสักทีแฮะ มันบินเร็วไป หรือเราเซ่อเกินไปล่ะเนี่ย

ว่าแล้วก็ขอพูดถึงบ้านเรเวนคลอหน่อย

คือเมื่อก่อนอ่ะ ตอนเด็กๆที่อ่านแฮร์รี่ ก็ต้องชอบบ้านกริฟฟินดอร์อยู่แล้ว ไม่งั้นก็สลิธิรินอ่ะ

ก็อีกสองบ้านไม่มีบท จืดจางจะตายไป

ทีนี้พอมาเล่มสี่ ฮัฟเฟิลพัฟก็มีบทบ้าง เซดริกอย่างหล่อ พอมาเป็นหนังคนเล่นก็ได้โรเบิร์ต แพททินสัน ซึ่งหล่อระเบิดระเบ้อเลย โผล่ออกมานี่แบบ กรี๊ดดดดด หล่อออออ

ตอนนี้ก็มี สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่ ซึ่งนิวท์ก็น่ารักไง นี่เด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟ คนเล่นเป็นนิวท์ตอนเด็กก็หล่อ

หันมามองเรเวนคลอ หล่อสุดคือกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต หล่อมากนะ สาวกรี๊ดทั้งเรื่อง แต่ดูน่าคนแสดงแล้วแบบ ฮืออออ โทษที คำว่าหล่อของเราไม่ใช่แบบนี้

แล้วต้องมองใคร ศาสตราจารย์ฟลิตวิคเหรอ

เอาจริงๆที่พอจะได้บทดีๆหน่อยก็ลูน่า เลิฟกู๊ด แต่บทน้อยมาก

คือเราไปทำแบบทดสอบในพอตเตอร์มอร์แล้วได้บ้านเรเวนคลอ อ่านเรื่องห้องนั่งเล่นรวมที่เป็นหลังคาโดม เห็นดาวก็ชอบ คือเออ มันใช่เราดี หรือวิธีการเข้าห้องนั่งเล่นรวมที่ต้องตอบคำถามก่อน คือแบบเป็นบ้านที่ฉลาดดีอ่ะ

แต่บทที่ได้นี่คือ ออกมาเพื่อตายโง่ๆให้ตัวเอกดูดีทุกทีเลย

นี่คาดหวังมากว่าเจเคจะมีบทดีๆให้เรเวนคลอบ้าง ไม่รู้จะตายก่อนได้ดูรึเปล่า 5555+

จืดจางเหลือเกิน ขนาดจะว่ารูปซีกเกอร์บ้านเรเวนคลอ ยังหารูปอ้างอิงไม่ได้เลย

พอบ่นๆเรื่องนี้ เพื่อนก็บอกว่า เด็กเรเวนคลอรีบกลับหอไปอ่านหนังสือไง กิจกรรมอไรไม่ทำ เสียเวลา ก็เลยไม่มีบท 5555+ เออ จริงของมัน

แถมเป็นเด็กดี เรียบร้อย เลยไม่ค่อยโดนลงโทษให้ทำอะไรแปลกๆอย่างเข้าไปในป่าต้องห้ามด้วย

โถ…เป็นคนดีที่แสนจาง

มี Podcast น่าสนใจที่อยากแปะไว้ คือ R U OK ของ The Standard เห็นมีน้องบอกว่ามันดี

เผื่อว่าใครเสิร์ชเรื่องโรคซึมเศร้า แล้วผ่านมาเจอบทความนี้ เราก็ทิ้งลายแทงเล็กๆไว้แล้วกัน เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์

https://thestandard.co/podcast_channel/ruok/

โลกใบใหม่…

ปีนี้เรื่องเขียนบล็อกเราดรอปลงไปมากเลย เรียกได้ว่าเป็นช่วงเว้นวรรค หาความรู้ เพื่อเริ่มต้นอะไรใหม่ๆแล้วกัน

นั่นๆปลอบใจตัวเองไปอีก หาข้ออ้างอ่ะ ขี้เกียจก็ไม่ยอมรับว่าขี้เกียจ เมื่อก่อนยุ่งแค่ไหนยังเขียนได้เลย

(คนบ้าอะไรเนี่ย มาคุยกับตัวเองเป็นวรรคเป็นเวร ขอเรียกการกระทำแบบนี้ว่าส่วนหนึ่งของกระบวนการคิดแล้วกัน ดูเท่ดีมั้ย จริงๆคือเป็นบ้า นั่งคุยกับตัวเอง)

ไปลงเรียนคลาสศิลปะมาแหละค่ะ ไปมาได้ 2 ครั้งแล้ว ครั้งละ 3 ชั่วโมง

ส่วนใหญ่เพื่อนร่วมคลาสเราจะเป็นเด็ก อายุไม่เกิน 10 ขวบ

ครูที่สอนก็จะมีอาจารย์เจ้าของโรงเรียน ที่เหลือจะเป็นครูเด็กๆ วัยเพิ่งจบมหาลัย

ตอนไปเรียนเค้าก็ถามแบคกราวด์ก่อนว่าเรามาเรียนทำไม คาดหวังอะไร

คำตอบของเราก็คือ “อยากเขียนหนังสือของตัวเองสักเล่ม ที่วาดภาพประกอบเอง จริงๆก็วาดรูปมาบ้าง แบบหัดเองนี่แหละ แต่มันเริ่มตันแล้ว เลยคิดว่าต้องมาเรียนแล้ว”

หนังสือที่เราเขียนอยู่ ก็คือบล็อกอันนี้นี่แหละ คงต้องเขียนไปอีกเป็นสิบปี กว่าจะได้ขาย ถึงตอนนั้นเรื่องมันอาจจะไม่สดใหม่แล้วก็ได้ แต่มันคือชีวิตเราทั้งชีวิต

ตอนนี้ก็พยายามพิสูจน์ตัวเองอยู่ เขีบนสเตตัสยาวๆในเฟซบุคให้แม่อ่านบ้าง มาเขียนบล็อกบ้าง แล้วก็จะถามแม่ว่า ถ้าเป็นแม่แม่จะซื้องานเรามั้ย คำตอบที่ได้ก็ยังคงเป็น “ไม่ซื้อ” เหมือนเดิมทุกที 555+

เอาล่ะ เข้าเรื่องที่ไปเรียนศิลปะต่อ

คือแน่นอนว่ามันแปลกที่คนอายุขนาดเรา ที่ทำงานไม่ได้เกี่ยวอะไรกับด้านนี้เลยจะไปลงเรียนวาดรูประบายสี

แต่สำหรับเรามันก็ธรรมดาอ่ะ แค่คิดว่าต้องเรียนแล้ว เลยไปเรียน

ก็ได้คุยกับครูเยอะนะ คือตอนจะเข้ามหาลัย เรามีรุ่นพี่ที่เราชื่นชมมากๆ ปลื้มเขามาตั้งแต่ม.ต้น ก็อยากจะเข้าคณะเดียวกับพี่คนนี้ ในมหาลัยเดียวกัน (เคยเขียนถึงพี่คนนี้ไปแล้วล่ะ)

แต่สุดท้ายพอจะไปสอบ ครูก็ไม่ให้เลือกคณะนั้น ให้เรียนเอกภาษาญี่ปุ่นแทน ก็เลยเรียนแล้วก็ทำงานเป็นล่ามมาจนทุกวันนี้ เพราะขัดครูไม่ได้ ครูดุมากเลยล่ะ

พอเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ครูสอนศิลปะฟัง ตอนนั้นมีครูในห้องอยู่ 3 คน ทุกคนมองหน้าเราเหมือนมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่เราไม่ดื้อ ยอมทำตามที่ครูบอก เพราะทุกคนคือคนที่ดื้อเรียนเอกศิลปะ วาดรูป จิตรกรรม ทั้งๆที่คนรอบข้างไม่เห็นด้วยไง อาจารย์ที่เป็นเจ้าของโรงเรียนยังพูดเลยว่า “ครูจะมารู้อะไรดีกว่าเราล่ะ สำหรับผมไม่ได้เลยนะ ถ้าจะต้องทุบหม้อข้าวเพื่อไปต่อก็ต้องทำ มันต้องเอาชีวิตรอดให้ได้” (ไม่ได้พูดแบบนี้เป๊ะๆหรอก แต่เราจำมาแบบนี้แหละ)

ส่วนตัวเรานั้น เราให้เหตุผลว่า “เพราะเราวาดรูปไม่เก่งมากพอที่เราจะดื้อได้ไง ถ้าเราวาดรูปเก่งมากพอ หรือเก่งในคณะที่เราอยากจะไป เราก็คงกล้าไป โดยไม่สนว่าคนอื่นจะพูดยังไงแล้วล่ะ”

“ดูรูปที่เราวาดสิ แค่วาดเส้นให้ตรงยังไม่มีปัญญาเลย 5555”

แต่ว่านะ… ถึงแม้ว่าเราจะไม่เก่งยังไง แต่สุดท้าย เราก็หนีตัวเองไม่พ้น ก็เลยต้องขวนขวายมาเรียนวาดรูปนี่ไง

ตอนแรกนี้ถึงขั้นเสิร์ชโรงเรียนเซมมงในญี่ปุ่นเลยนะ แต่เห็นค่าใช้จ่ายแล้วคิดว่า เรียนในไทยดีกว่เาพราะเราเบสิคยังแย่เลย ทำเบสิคให้ดีก่อน อีกอย่างเรียนในไทยเราทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยได้ แต่ถ้าไปทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วเรียนเซมมง เราอาจจะไม่สามารถหางานที่เพียงพอต่อการดำรงชีพได้

ถ้าเราเป็นนักดาบมือหนึ่ง ฝีมือยอดเยี่ยมที่สุดในยุทธจักร เราก็กล้าลุยแหละ แต่นี่แค่จับดาบไม้ให้ตั้งตรงยังไม่มีปัญญา อย่าเพิ่งฝันไปไกลถึงขั้นเดี่ยวมือหนึ่งเลย

แค่ทำอะไรที่รู้สึกว่าตัวเองมีพัฒนาการ เอาชนะตัวเองคนเมื่อวานได้ ก็ดีใจมากแล้วล่ะ

Class 1 : เส้น

44416426_2260422720648953_8654499997842145280_n

ถ้าดูงานที่ทำ อาจจะเป็นแค่การลากเส้นนะ แต่เราได้ฝึกอะไรเยอะแยะเลย สมาธิ ท่านั่ง การหายใจ ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง มันฝึกให้ใจเย็นขึ้นเยอะ ปกติเราทำงานเราไม่ค่อยได้ทำบนกระดาษจริงๆสักเท่าไหร่ ทำแต่งานดิจิตอล แล้วเราใจร้อนมาก

Class 2 : แรเงา

43626613_2268785263146032_2130932587797938176_o
คือถ้าพูดถึงความเข้มอ่อนเนี่ยคำว่าเข้มหรืออ่อนของแต่ละคนมันไม่เท่ากัน ก็เลยทำให้มันเป็นตัวเลขซะ

ก็ฝึกระบายความเข้มทั้งหมด 7 ระดับ

ช่องสุดท้ายก็ฝึกใช้สี เหลือง แดง ม่วง น้ำเงิน ดำ ไล่ระดับสี เบลนด์ให้กลมกลืนกัน

เทคนิคคือที่ความเข้มระดับสอง จับดินสอห่างๆ ลงเบาๆ เบาที่สุด
พอเข้มขึ้นก็จับใกล้ขึ้น

สีต้องแหลม จะได้ระบายลงร่องกระดาษได้

ความเข้มอ่อนคือการที่สีขาวผสมอยู่ในสีเยอะแค่ไหน

สิ่งที่แปลกใหม่มากสำหรับเราก็คือในวงการศิลปะเขาก็จะคุยกันเรื่องคอลลีนออกโปรดักส์ใหม่ 120 สี กล่อง 3 ชั้น กระดาษ ยี่ห้อไหนเป็นยังไง เนื้อหนาบางต่างกันยังไง กระดาษยับหรือไม่ยับ ใส่กรอบกระจกตัดแสงราคาแพงมาก ใช้เงินทุกอย่าง แพงทุกอย่าง

มันค่อนข้างเป็นโลกที่แปลกใหม่สำหรับเรา ก็เลยสนุกดี เมื่อวานพาแม่ไปด้วย

ก็เลยโดนแซวว่ามีผู้ปกครองมาด้วยแล้วนะ (คราวที่แล้วไปเรียนเองไง ส่วนนักเรียนคนอื่นพ่อแม่มาส่ง)

เพื่อนร่วมคลาสเราจะเป็นเด็กๆไม่เกินสิบขวบน่ะ ส่วนคุณครูส่วนมากก็เด็กกว่าเรา

ด้วยความที่เป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นให้นักเรียนที่โตกว่าตัวเองเหมือนกัน ด้วยความที่เวลาเจอนักเรียนอายุมากกว่า ครูก็มักจะทำตัวไม่ถูกน่ะ เรามักจะละลายพฤติกรรมก่อน คลาสแรกต้องสร้างความประทับใจก่อน ให้เค้าเชื่อว่าเราเป็นครูจริงๆนะ แล้วหลังจากนั้นมันจะราบรื่น คือเราต้องมั่นใจก่อน ว่าเราสอนได้จริงๆ

เมื่อวานนี้ครูที่สอนเราอายุประมาณ 24 จบเอกสอนศิลปะโดยตรง เห็นหน้าครูปุ๊บเรารู้เลย ครูก็ดูเกร็งๆ เราเลยแนะนำตัวก่อนว่า “ชื่อน้อง(บอกชื่อ)นะคะ อายุจริงก็ไม่น้อยแล้ว แต่อายุสมองประมาณสามขวบ เรียนกับเด็กได้ค่ะ สอนเหมือนสอนเด็กได้เลย” แล้วก็เรียกเค้าว่าครูตลอด เหมือนที่เด็ฏๆเรียก จะไม่เรียกครูว่าน้องอย่างเด็ดขาด

ข้อดีอีกอย่างหนึ่งของการมีเพื่อนเป็นเด็กคือ เราอยากเป็นตัวอย่างที่ดี ก็จะพยายามพูดเพราะ คะขาทุกคำ ก็อยากซึมซับนิสัยนี้ไปใช้ให้ได้นะ

แล้วคือชั้นล่างของโรงเรียนเป็นร้านกาแฟ มีกระป๋องใส่สีไว้ให้เด็กมาระบายสีได้ คือเอาจริงๆเราห่างหายไปจากการจับดินสอสีนานมาก สมัยเรียนเราก็ไม่ชอบระบายสี วาดได้ แต่จะไม่ระบายสีแน่นอน

สิ่งแรกที่เรไาด้เรียนรู้ตอนไปเรียนคลาสแรกคือ เราต้องเหลาสีให้แหลม ถึงจะระบายได้สวยๆ

ตอนเด็กๆระบายยังไงก็ระบายไม่สวย เหมือนจำได้ลางๆว่ามีคนเคยบอกว่าเหลาบ่อยเปลืองสี

สงสัยตอนเด็กๆบ้านเราจนอ่ะ เปลืองสีดีนัก ไม่ระบายมันซะเลย

ตอนนี้มีเงินเดือนเองแล้ว จะระบายให้มันเปลืองแค่ไหนก็จะทำ อยากรู้ว่ากะอีแค่ค่าสีมันจะทำให้เราต้องอดข้าวเลยมั้ย (ก็อาจจะใช่นะ ถ้าใช้กระดาษเทพๆ สีแพงๆน่ะ)

คือได้เรียนอะไรใหม่ๆเยอะมากจากคลาสสิลปะ น้ำหนักในการระบาย ตำแหน่งที่จับดินสอก็มีผลนะ ระบาย

จับดินสอตั้งขึ้น จะได้ระบายลงในร่องกระดาษได้ บางทีระบายเพลินๆ ครูก็ต้องเตือนให้เหลาสีหน่อย

คือจะบอกว่า ลืมกินข้าวเที่ยงแล้วไปเรียนทั้งสองครั้งเลยแหละ แต่ไม่รู้สึกว่าหิวเลย เพราะมันเพลินมาก ครั้งแรกสามชั่วโมงตอนเรียนไม่หิวเลย ไม่เข้าห้องน้ำด้วย บ้าไปแล้ว แต่ออกมาเจอฝนตกรถติด หิวมาก ทรมานสุดๆ

ส่วนครั้งที่ 2 นี่เผลอทำเพลิน ระบายไปตั้ง 3 ชั่วโมงเกือบ 4 ชั่วโมงแน่ะ สงสารครูแฮะ เราติงต๊อง ดูนาฬิกาผิดเอง

รู้สึกว่าชอบเรียนศิลปะนะ รู้เลยว่าตอนเรียนศิลปะในโรงเรียน ทั้งตอนประถมและมัธยม ไม่รู้ว่านักเรียนเยอะหรืออะไร แต่ครูไม่สนใจเราเลยอ่ะ เอาแบบมาวางแล้วก็อ่ะวาดนะ ครั้งหน้าเอามาส่ง แล้วครูก็ไปนั่งเฉยๆ เออ ไม่ชอบเลยอ่ะ

นี่แบบเลิกเรียนแล้ว ขอครูว่ามีการบ้านอะไรให้ทำ ครั้งหน้าจะทำมาส่งนะ

คือปกติคนทำงานอ่ะ ก็ไม่อยากได้การบ้านหรอก แต่เราชอบการบ้านวิชาศิลปะมากเลย

คือตอนนี้ทำงานที่บริษัท มีสอนประมาณ 3 คลาส เรียนนิติด้วย ดูชีวิตน่าจะยุ่งมากใช่มั้ย

แต่การบ้านวิชาศิลปะ มันเป็นการเล่นที่เราสามารถหนีจากอะไรที่เรารู้สึกว่ามันเป็นงานได้อ่ะ ก็เลยชอบ คือถ้าขี้เกียจอ่านหนังสือกฎหมาย ก็จะบอกตัวเองว่า “ฉันต้องทำการบ้านวิชาศิลปะ” แล้วก็ไม่อ่านหนังสือ 5555

ข้อดีของการมาเรียนตอนโตคือเรารู้ว่า อะไรที่เราอยากเรียนหรือไม่อยากเรียน แล้วเราสามารถจัดตารางตัวเองได้อ่ะ มันไม่ถูกบังคับด้วยระบบจนเกินไป คือถ้ารับผิดชอบตัวเองได้ก็โอเค เราชอบนะ

แค่ไปลงเรียนวาดรูประบายสี เรียนแค่อาทิตย์ละครั้ง ก็เหมือนได้ไฟที่มอดไปกลับคืนมาเลยล่ะ

Tips วันนี้ที่อยากจะบอกคือ ถ้ารู้สึกเศร้าหรือหมดกำลังใจ ให้ลองทำอะไรใหม่ๆดู ไม่ต้องไปทำอะไรที่มันยิ่งใหญ่หรอก แค่ทำเรื่องเล็กๆที่เราชอบแล้วตั้งใจทำให้ดีก็พอ มันจะช่วยให้เรารู้สึกดีกับตัวเองขึ้นเยอะเลย

เหมือนตอนเราทำการบ้านไปส่งครูอ่ะ ตอนที่เราไม่ง่วง เราตั้งใจ เราลากเส้นโค้งได้ดีมาก ครูชมเลย แต่หลังๆคือตีหนึ่งแล้ว ง่วงแล้ว ไม่ยอมเหลาสี ลากปื้ดๆๆๆเลย

ดูแค่เส้นที่วาดก็รู้แล้วว่าตอนทำงานเป็นยังไง มีอารมณ์แบบไหน

แต่ครูบอกว่า “ไม่เป็นไรครับ ดีแล้ว คือดูการลากเส้นดูมั่นใจ เส้นที่ลากมาทั้งหมดทุกเส้นนี่ไม่มีเส้นไหนไม่มั่นใจเลย ต่างจากตอนที่เราจับดินสอครั้งแรกเยอะ”

เออ เสียเงินเรียนแล้วสบายใจอ่ะ จริงๆนะ

เราเป็นมนุษย์ที่ก่นด่าระบบการศึกษาของไทยมาโดยตลอดเลย คือมันมีครูที่ดี ครูที่ตั้งใจนะ แม่เราเป็นครู คนไหนทำดีแล้วเราไม่ได้ว่านะ

แต่ตอนเราเด็กๆเราเจอครูที่แบบ สอนก็ไม่อยากจะสอน ชอบใช้อารมณ์กับเด็กเยอะมาก เอาง่ายๆอนมัธยม เราต้องมีปัญหากับครูทุกปีเลย แต่ตอนเข้ามหาลัย เราไม่เคยทะเลาะกับครูเลย

ถามว่าเราเปลี่ยนนิสัยตัวเองเหรอ ก็ไม่อ่ะ ทุกวันนี้ทำงานแล้วเราก็ยังมีนิสัยแบบเดิมอยู่นะ แต่ตอนมหาลัย ครูพยายามเข้าใจว่าเราจะบอกอะไร ครูรับฟังเราอ่ะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตอนมัธยมเราไม่เคยได้รับเลย

เมือ่ก่อนเวลามีรุ่นพี่มหาลัยมาแนะแนวที่โรงเรียน เราคิดว่าเราอยากจะขึ้นไปยืนเวทีแบบนั้น แล้วพูดอะไรให้คนอื่นฟังบ้าง

แต่สุดท้ายตอนเข้ามหาลัยได้ เราก็ไม่ได้กลับไปแนะแนวที๋โรงเรียนนะ

ถ้าตอนนี้ได้ขึ้นไปพูดบนเวทีที่โรงเรียนเก่า คงจะเริ่มพูดด้วยคำว่า “พี่เกลียดโรงเรียนนี้”

จบ โดนผอ.ให้รปภ.ลากลงเวที

แต่เรามองว่าการยอมรับความเป็นจริงเป็นเรื่องที่สำคัญนะ ชีวิตวัยมัธยมของเราไม่ได้สวยงามเท่าไหร่ การแตกต่างจากคนอื่นทำให้เรามีปัญหาในการเข้าสังคม การที่แม่ไม่เคยชมเพราะกลัวเราเหลิง มองอีกด้านก็ทำให้เราดูถูกตัวเองอ่ะ เวลามีอะไรที่ต้องตัดสินใจ เราก็จะมักคิดไปก่อนว่า “ฉันทำไม่ได้หรอก”

ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้เรากลายเป็นคนชอบชมตัวเอง (มาก) มากจนบางทีก็ดูขี้อวด

เรายอมรับความจริงตรงๆเลยว่าเราเป็นคนขี้บ่น น่ารำกาญ ขี้อวด หลงตัวเอง

แต่เราจำเป็นที่จะต้องเป็นคนแบบนี้จริงๆ มันเป็นวิธีการเอาตัวรอดที่ทำให้เราไม่ฆ่าตัวตายไปซะก่อน ทุกๆอย่างที่เราทำตอนนี้ คือยุทธวิธีเพื่อการเอาตัวรอด เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงแมว การวาดรูป หรือการทำงาน มันทำให้เรารักตัวเอง เคารพและชื่นชมตัวเอง ซึ่งมันจำเป็นมากในยุคนี้ เพราะเราไม่รู้เลยว่าเราจะเจอ hate speech แบบไหน เจอคำพูดอะไรที่มันทำร้ายจิตใจบ้าง และเราห้ามคนอื่นพูดไม่ได้ สิ่งที่เราทำได้คืออยู่กับคำพูดเหล่านั้น แล้วปล่อยให้มันจางไปโดยไม่ต้องไปสนใจอะไร

“ช่างแม่งชนะทุกสิ่ง”

เราจะคิดก่อนว่า คำพูดนั้นถ้าเราเก็บเอามาคิด จะมีประโยชน์ต่อตัวเรามั้ย ถ้าใช่ คิดต่อไป อันไหนไม่ดีก็แก้ไข แต่ถ้าไม่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร พูดจบคนพูดก็ลืมแล้ว เหมือนเค้าตดอ่ะ ตดแล้วก็ไป ถ้าเรายังไปนั่งดม มันก็เหม็นเปล่าๆ เดินหนีง่ายกว่า จะมาทนดมตดคนอื่นทำไม

นี่แค่ไปเสียเงินเรียนศิลปะแล้วคิดอะไรได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

เอาน่ามันก็คือความฟุ้งซ่านเล็กๆ (?) แต่ก็แอบมีสาระ ชอบเวลาตัวเองเขียนเรื่อยเปื่อยมากกว่าเวลาพยายามจะเขียนอะไรที่มันมีสาระอ่ะ

ไม่รู้ว่าคนอื่นจะชอบมั้ยนะ แต่เราชอบนะ

และนี่มันก็บล็อกของเราอ่ะ เออ เราชอบคุ้มทุน แต่ถ้าคุณชอบเรามันคือกำไร อ่ะฮิ้วววววว(อะไรของมันวะ??)

จบแบบงงๆแบบนี้แหละ มีสไตล์ดี 555+ โคตรมั่วอ่ะ

เมนไอเดียคือ ไปเรียนศิลปะมา – จบ – ถ้าขี้เกียจอ่านอะไรยาวๆ อ่านสรุปตรงนี้ก็ได้ค่ะ

สายตาที่เปลี่ยนไป…

เพิ่งกลับมาจากแข่ง QCC ที่มาเลเซียค่ะ

เป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ แต่ถ้าจะเล่าทั้งหมดก็กลัวว่าจะยาวเกินไป เลยขอเล่าเรื่องที่ประทับใจที่สุดก่อนก็แล้วกันค่ะ

ในชีวิตการทำงานของเรา ประมาณปีที่ 3 ของการทำงาน มีผู้ใหญ่เลือกมาว่าอยากให้เราไปแปลแข่ง QCC ของบริษัทที่จัดแข่งที่ญี่ปุ่น แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้ไป เพราะเขาบอกว่าต้องให้ล่ามไปตามคิว เลยเป็นพี่อีกคนไป

ตอนนั้นก็ไม่ได้เสียใจอะไร เพราะตัวเองก็เพิ่งเข้าบริษัทนั้นได้ไม่นาน ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ ไม่ได้ไปก็ดีแล้ว กลัวแปลแล้วไปทำเค้าแพ้

หลังจากทำงานที่บริษัทที่ว่ามาประมาณปีกว่าๆ ก็ถูกเสนอชื่อให้ไปแปลแข่ง Skill Contest แต่ตอนนั้นเราไม่กล้าไป เพราะมันมีแข่งไฟฟ้า เราไม่ถนัดเอาซะเลย กลัวไปแปลแล้วทำเค้าแข่งแพ้อีกแล้ว ถึงขั้นร้องไห้ขอร้องพี่เลขาประธานว่าไม่อยากไป อย่าให้เราไปเลย

นึกย้อนกลับไปแล้วขำ โคตรไม่มืออาชีพ ร้องไห้เพื่อขอปฏิเสธโอกาสที่ได้รับมาเนี่ยนะ โคตรจะเด็ก ทำงานแล้วแต่รับผิดชอบงานที่ตัวเองได้รับมอบหมายไม่ได้ ไปขอร้องคนอื่นว่าขอไม่ทำ ทำไมมุมมองตอนนั้นเราแคบได้ขนาดนั้นนะ

ทีนี้ก็หมดสัญญา ย้ายบริษัท มาทำที่ปัจจุบันนี่แหละ แล้วทีนี้มีแข่ง QCC ของบริษัทในเครือ จริงๆพี่ที่รับผิดชอบเค้ามอบหมายให้ล่ามอีกคนทำ ก็เพื่อนเรานี่แหละ สมมุติว่าชื่อ J

J เด็กกว่าเรา 1 ปี แต่ทำงานที่นี่มาก่อนเรา ก็ไม่ได้เรียกเราว่าพี่ เพราะตอนแรกเข้าใจว่าอายุเท่ากัน

J เป็นล่ามประจำแผนก Production Maintenance และ Safety ซึ่งในสายตาเรา มันเป็นล่ามที่ยุ่งมากๆ ดูแต่ละแผนกที่แปลสิ ไม่นับงานแปล Plant Tour ที่มีบ่อยมาก

ก็เลยอาสาช่วยแปล QCC มี presenter 2 คน ถ้าใช้ล่าม 2 คนแปล จะได้มีจังหวะพักหายใจ ได้มีคนช่วยทำสคริปด้วย เพราะเวลานำเสนอผลงานมันเร็วมาก ถ้าคนพูด 2 คนแล้วล่ามคนเดียว มันเหนื่อยจริงๆนะ

ตอนนั้นคิดแค่นี้จริงๆ คิดแค่อยากจะช่วยเพื่อน แล้วหัวหน้าเราก็ใจดีด้วย ไม่ว่าอะไรที่เราขอไปทำงานนี้

แข่งรอบที่ไทย กลุ่มเราได้ที่ 2 ได้สิทธิ์ไปแข่งต่อที่มาเลเซีย

ทีนี้ก็เริ่มเครียดแล้ว เพราะมีเรื่องของงบประมาณเข้ามาเกี่ยวข้อง

คือ organizer ก็อยากให้ทั้งเราและ J ได้ไปมาเลเซียทั้งคู่ เพราะก็แปลด้วยกันมา แต่ทีมอื่นใช้ล่ามคนเดียว ถ้าทีมเราใช้ล่าม 2 คน มันก็คงจะดูแปลกๆ เค้าก็เลยจะให้เราแปลภาษาอังกฤษ ซึ่งบอกตรงๆนี่ไม่มั่นใจภาษาอังกฤษของตัวเองเลย เราใช้ภาษาอังกฤษได้แบบคนที่ติดกับการศึกษาแบบไทยๆมาก ฟัง อ่าน เขียน พอได้ แต่พูดนี่ไม่ได้เลย

สุดท้ายเราดูกรรมการ พบว่ามีกรรมการที่เป็นคนอินเดีย ใช้ภาษาอังกฤษแค่คนเดียว เลยขอแปลญี่ปุ่นดีกว่า มีพี่ AM อีกคนที่ไปกับทีมอยู่แล้ว เขาก็แปลภาษาอังกฤษให้

ก็ทำสคริป ซ้อม แล้วก็ไปแข่ง เราได้โจทย์ยากมาคือคนญี่ปุ่นที่ดูแลเรื่องนี้เค้าฟังล่ามของอีกโรงงานหนึ่งแปลรอบแข่งที่ไทยมา แล้วเค้าชื่นชมมาก เพราะน้องล่ามคนนั้นทำได้ดีมาก แปลเหมือนพากษ์การ์ตูน มีเสียงขึ้นลงที่น่าสนใจ ล่ามคนเดียวแต่เปลี่ยนเสียงเหมือนมีคน 5 คน คือมันเป็นความสามารถพิเศษของตัวล่ามคนนี้อ่ะ ไม่รู้ว่าเป็นพรสวรรค์หรือพรแสวง หรือทั้งสองอย่าง แต่เราก็รู้จักล่ามคนนี้อยู่  เราปลื้มเค้ามาก และรู้ดีว่าตัวเองทำแบบน้องล่ามคนนี้ทำไม่ได้หรอก ชั่วโมงฝึกมันต่างกัน แต่เมื่อมันคือคำสั่ง ก็ต้องทำ

คืนก่อนแข่ง เรากับเพื่อนซ้อมจนดึก ซ้อมจนฝัน ซ้อมจนหลอนเข้าไปในหูกันและกัน

พอวันแข่งจริงก็ทำได้ดีตามที่ซ้อมมาแหละ ก็พอใจในงานล่ามของตัวเอง ผลการแข่งขันคือกลุ่มเราได้ที่ 3

แน่นอนว่าคะแนนมันมาจากหลายๆอย่าง ไม่ใช่มาจากล่ามแค่อย่างเดียว ถึงแม้จะไม่ได้ไปแข่งรอบต่อไปที่ญี่ปุ่น แต่ปีนี้ได้เข้าร่วมและติดอันดับรอบเอเชียก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากแล้ว และในฐานะล่าม เรากับ J ทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียใจทีหลังเลย

ที่ 1 คือเวียดนาม คือทำดีจริงๆ ปีนี้เวียดนามมาแรงมากจริงๆ การได้ไปแข่งนอกประเทศมันเปิดโลกทัศน์เราจริงๆนะ ชาติอื่นๆไม่ว่าจะเป็น มาเลเซีย อินโดนีเซีย อินเดีย เวียดนาม เก่งภาษาอังกฤษกันมากจริงๆ การทำ QCC เค้าก็เอาจริงเอาจัง กระตือรือร้นมาก

พูดถึงภาษาอังกฤษเรามี TOEIC 900 up แล้วยังไง? พูดไม่ได้ก็เท่านั้นแหละ

Local Guide ของมาเลเซีย พูดอังกฤษ มาเลย์ อินโดนีเซียได้แบบคล่องๆเลย

หันมองดูตัวเอง ภาษาญีปุ่่นก็ไม่ได้เรียกว่าดี ถึงแม้จะมีอาชีพเป็นล่ามก็ตาม ภาษาอังกฤษก็พูดไม่คล่อง เก่งแค่ภาษาไทยนี่แหละ ที่กล้าพูดได้เต็มปากว่าตัวเองเก่งภาษาไทย (ถึงจะชอบพิมพ์ผิดบ่อยๆก็ตาม)

การแข่งรอบเอเชียครั้งนี้มีทีมที่ลงแข่งทั้งหมด  13 ทีม เป็นทีมจากไทย 3 ทีม ก็คือทีมเรา ทีมน้องล่ามนักพากษ๋การ์ตูน และก็อีกทีมหนึ่ง (อยากบอกชื่อบริษัทนะ จะได้เข้าใจง่าย แต่ไม่เอาดีกว่า)

ตอนแข่ง ทีมจากไทยอีกทีมต้องรับคอมเม้นท์จากกรรมการที่เป็นคนอินเดีย ซึ่งภาษาอังกฤษของคนอินเดียก็ค่อนข้างฟังยากสำหรับคนไทย มีปัญหานิดหน่อยตรงที่นั่งของล่ามในวันแข่งมันไม่ได้ยินไมค์กรรมการด้วย เลยยิ่งเป็นโจทย์ยากเข้าไปใหญ่

คือทีมนั้นเด๊ดแอร์ไปเลยช่วงนั้น แต่มีฮีโร่สาวสวยก็คือล่ามญี่ปุ่นที่แปลภาษาอังกฤษของทีมน้องล่ามนักพากษ์ เข้ามาช่วยแปลให้ แก้ไขสถานการณ์เด๊ดแอร์ไปได้อย่างสวยงาม แล้วคือภาษาอังกฤษของล่ามคนนี้ดีมาก สำเนียงดี พูดจามั่นใจ เข้าใจง่าย เฟียซอ่ะ สวยเลย แบบฉลาด มั่นใจ เท่มากๆเลย กรรมการคนอินเดียบอกว่า ผมเข้าใจที่คุณพูด คืออย่างเท่

เพื่อนเราคือ เจ้า J ก็ปลื้มมาก หันมาพูดกับเราว่า “แก..เค้าเท่อ่ะ ชอบๆ เก่งมาก ชอบๆๆ” พูดไปตาก็เป็นประกายไป นี่ก็แบบ “เอ้อ ชอบเขามากก็เดินไปจีบเลยป่ะ” (หยอกเพื่อนเล่น เพื่อนมีแฟนแล้ว แต่เห็นมันปลื้มออกนอกหน้ามาก)

ช่วงเบรคเราก็หันไปชูนิ้วโป้งให้ล่ามสาวคนเฟียซคนนั้น คือเค้าเท่จริงๆ ตอนดินเนอร์ปาร์ตี้ก็ไปชมเค้าตรงๆเลย บอกว่ามีคนปลื้มมากนะ จิ้มๆไปที่ไอ้เจ้า J

แล้ววันถัดมามี Plant tour ของโรงงานที่มาเลเซีย

กลุ่มเรากับทีมน้องล่ามนักพากษ์ ล่ามคนเฟียซได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ซึ่งในกลุ่มก็จะมีพนักงานในไลน์ที่ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษด้วย ล่ามคนเฟียซก็อาสาแปลให้ทุกคน

โรงงานที่จะไป Plan Tour จะมีฝั่ง Thermal ก็จะผลิตงานที่เหมือนกับโรงงานของน้องล่ามนักพากษ์ กับล่ามคนเฟียซ แล้วก็จะมีโรงงาน Electronics ก็จะคล้ายๆงานบางอย่างที่โรงงานของเรากับ J ผลิต

ล่ามคนเฟียซก็แปลฝั่ง Thermal ไป แปลจาก EN>TH พอถึงฝั่ง Electronics ก็น่าจะเหนื่อยแหละ เลยบอกให้โรงงานเราช่วยแปลหน่อย

ไอ้เจ้า J เพื่อนข้าก็ไปรับไมค์มา เราเห็นแล้วแหละ เพื่อนรับไมค์มาแบบนี้ มันเอามายื่นต่อให้เราแน่นอน

ดีมากเพื่อน…. สร้างงานให้ข้าแล้วมั้ยล่ะ เอ้า ทำก็ทำ

ก็แปลๆไป โชคดีที่มันค่อนข้างคล้ายๆอะไรที่เราเคยเจอมาก่อน ไม่ได้ยากเกินไป ก็เลยแปลได้ค่อนข้างราบรื่นดี คืออย่าง KARAKURI นี๋โรงงานเราก็มี พวก Gravity Momentum ก็เป็นอะไรที่เราเข้าใจ ก็เลยแปลเป็นไทยได้ค่อนข้างลื่น ศัพท์เฉพาะของิจกรรมในโรงงานเราก็พอรู้บ้าง อาศัยถามล่ามคนอื่นมา ก็เลยรอด (มั้ง)

พอเดินออกจากโรงงาน Electronics เสร็จก็โยนไมค์คืนล่ามคนเฟียซไป (นี่แน่ะ โยนงานเก่งจัง 555+)

เดินไปหาเพื่อน บอกว่า “ตูว่าแล้วว่าเอ็งต้องรับไมค์มาโยนให้ข้า ปรึกษากันบ้างโว้ยยยย”

เพื่อนล่ามเราก็ทำตาเป็นประกาย มองหน้า แล้วพูดว่า “เฮ้ย แกเท่อ่ะ แปลดีเลย จะทำก็ทำได้นี่นา ทำได้ดีด้วย” แล้วนางก็ลูบหัวเราเฉยเลย

นี่ก็งง อิหยังวะ?? เพราะเพื่อนเราคนนี้มันไม่เคยชมเรามาก่อนเลย มันชอบด่าเรา คือไม่โทษมันหรอกนะ โทษตัวเองมากกว่า ชอบทำตัวกากๆ ชอบไปแกล้งมัน ไม่แปลกอะไรที่มันจะด่า

อย่างพักห้องเดียวกันในโรงแรม มันออกมาจากห้องน้ำ คุยโทรศัพท์อยู่ นี่ก็แอบตรงมุม แล้วก็จ๊ะเอ๋ให้เพื่อนตกใจ ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจ ก็ทำตัวแบบนี้ไง คนเด็กกว่า 1 ปีเค้าถึงไม่เคารพอ่ะ

แต่ก็เป็นเรื่องขำ คือเราชอบบ่นเอาฮาว่าไอ้เพื่อนเราเนี่ย จริงๆเด็กกว่าเราแต่ไม่เคยเรียกเราพี่เลย มันก็จะบอกว่า “ก็แกไม่น่าเคารพ” แต่ก็จริง ถ้ามันเรียกเ้ราพี่ก็จั๊กกะเดียมยังไงพิกล

ประทับใจสุดในทริปมาเลเซียก็คือการที่เพื่อนล่ามคนนี้ชมเรานี่แหละ เพราะมันแรร์มาก ทำงานด้วยกันมาเกือบ 3 ปี มันไม่เคยชมเราเลยจริงๆ รู้สึกได้ถึงสายตาตอนนั้นที่เปลี่ยนไปเลย

คือเหมือนคนนิสัยไม่เหมือนกันอ่ะ มันมีความไม่เข้ากัน มีความแตกต่าง คิดไม่เหมือนกันอยู่ค่อนข้างเยอะ ก็จะมีความขัดแย้งบ้าง เพราะคิดไม่เหมือนกัน บางทีมันด่าเรา เราอารมณ์ไม่ดีนี่ก็มีสวนคืนเหมือนกัน

แต่พอได้มาอยู่ร่วมกันเกือบ 24 ชั่วโมงก็รู้สึกว่าสนิทกันขึ้นอีกขั้นนะ เราได้รู้ว่าเพื่อนเราคนนี้ชอบอะไรที่เป็นรสมิ้นท์เหมือนเราเลย พบจุดร่วม 1 อย่าง ในความแตกต่างทุกอย่างที่มี

นางทำผมให้เราทุกเช้า คือปกตินี่ไม่ดูแลตัวเอง ทำผมไม่เป็น ผมยุ่งไง เพิ่งเป็นผู้เป็นคนตอนนางทำผมให้นี่แหละ 555+ ขอบคุงงับ เจ้าหมาน้อยของพรี่ อิอิ

กลับมาจากแข่ง QCC ก็จะอินกับเพลง หมื่นเส้นทางของ BNK48 มากหน่อย ชีวิตจริงมันก็คือการแข่งขันนั่นแหละ และเราก็เป็นแค่อันเดอร์เกิร์ลคนหนึ่งที่ไม่เคยโดดเด่นอะไรเลย แค่พยายามหาพื้นที่ของตัวเอง และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

มองหาด้านหลังเพื่อนเราเริ่มไกลไป
เอื้อมมือยังไงเอื้อมไม่ถึงก็หวั่น
ก็เคยมองตาอย่างรู้กัน
จับมือกันแน่นมานาน
แล้ววันนี้เธอกำลังห่างไป
ถึงเวลาที่จะรักตัวเอง
เปลี่ยนแปลงตัวเองจะไม่แพ้ใครๆ
คำถามมีบ้างที่ค้างใจ
คู่แข่งที่แท้เป็นใคร
เราก็รู้กันใช่ไหม

หัวใจเต้นคล้ายใกล้หมดแรง
กลัวคนแซงยังฝืนเดินไป
มองข้างหลังยังมีคนอื่นวิ่งตาม
คนข้างหน้า (คนข้างหน้า)
คนข้างหลัง (คนข้างหลัง)
เราจะทำยังไง

เส้นทางเป็นร้อยเป็นหมื่นให้เลือกเดิน
ไปสู่บนยอดสูงสุดเขาสูงใหญ่จะทางใด
เลือกผิดก็ช้าไปหรือใครเร็วมากกว่า
ทางชันทางสูงจะฝ่าเพราะเลือกแล้วจะไป
เส้นทางเป็นร้อยเป็นหมื่นให้เราไป
เราอยู่ตรงไหนและอยู่ที่เท่าไร
ห่างไกลไหม
อย่ามัวแต่คิดไกลทุ่มลงไปให้สุด
สุดที่ใจที่ปลายทางของเรา
หมื่นเส้นทาง Yume he no route – BNK48
แปะ MV ญี่ปุ่นแล้วกัน ของไทยก็อยากให้ทำนะ

ไปสัมมนา JITT EP49 ประสบการณ์ล่ามด้านกฎหมายมาแหละ

เพิ่งไปสัมมนามา ต้องแซงคิวเรื่องอื่นแล้วมารีบเขียนเรื่องนี้ระหว่างที่ความทรงจำยังสดใหม่อยู่ ไม่งั้นเราจะลืมแน่ๆ อายุเริ่มเป็นอุปสรรคแล้วล่ะ (พูดแล้วมันก็เศร้า)

ขอเล่าย้อนนิดนึง ตอนเราม.ปลาย กำลังเลือกมหาลัยเลย คือจริงๆอยากเรียนพวก วารสาร สื่อสารมวลชน อะไรทำนองนี้ เพราะว่าอยากเป็นนักเขียน แต่โดนอาจารย์เรียกไปสั่งเบรคดังเอี๊ยด อาจารย์อยากให้เรียนภาษาญี่ปุ่นต่อ บอกตรงๆตอนนั้นเลือกเพราะเกรงใจอาจารย์ด้วยส่วนหนึ่ง

ก็เลยบอกกับตัวเองไว้ว่า จะเรียนภาษาเพื่อให้เป็นปากกา แต่เนื้อหาที่จะเขียนอ่ะ เราจะหาเอง

จริงๆมันเหมือนดินสอมากกว่าเนอะ แบบว่าต้องหมั่นเหลาให้แหลมคมอยู่เสมอ การเขียนด้วยดินสอที่ทู่เกินไปบางทีมันก็ทำให้ลายมือไม่สวย อ่านยาก

นั่นแหละ เราก็ใช้เวลาในการเหลาดินสอให้แหลมนานอยู่ กว่าจะได้ความคมระดับ N1 ที่ผ่านแบบคาบเส้น 55555

วันก่อนเจอรุ่นน้องแชร์ข่าวมาเรื่องเด็กอายุ 12 ผ่าน N1

เล่นเอาเฟลไปนิดหน่อยเลย คือคิดว่าตัวเองค่อนข้างใช้เวลานาน ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งแล้วเจอคนเก่งกว่าเลยเฟลนะ แต่คิดว่าตัวเองค่อนข้างไม่ได้ให้เวลากับการฝึกภาษาที่มากพอน่ะ เลยเสียเวลาไปนาน ตอนนี้กำลังหาเนื้อหาที่จะเขียน เลยเหมือนคนเริ่มต้นช้า แต่ก็พยายามมองโลกในแง่ดีกว่าไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเรียนรู้หรอก

เคยมีคำกล่าวไว้ว่า “ต้นไม้ออกผลช้าฉันใด การศึกษาย่อมเป็นไปฉันนั้น” (จำมาถูกรึเปล่าก็ไม่รู้)

แต่เดี๋ยวนี้การเกษตรก็พัฒนาไปไกล สามารถทำให้ได้ดอกออกผลเร็วขึ้น การศึกษาก็เช่นกัน ทุกอย่างมันไม่หยุดนิ่ง มันเคลื่อนไหว มันมีพลวัต มันเป็นไดนามิก (ก็ความหมายเดียวกันหมดอ่ะ จะเขียนมาทำไมเยอะแยะ 555+ ขออภัยในบางทีค่ะ กำลังหมั่นสะสมคำศัพท์ในหัวและฝึกใช้งาน บางทีก็ยิงรัวๆ มั่วๆเป็นปืนกล เผื่อจะถูกบ้างสักนัด)

เพราะคิดว่าความรู้ต้องหมั่นอัพเดต ก็เลยตัดสินใจเข้าร่วมการสัมมนาของล่ามครั้งแรกในชีวิต

คือปกติไม่เคยไปเลย เขิน กลัวคนแปลกหน้านิด เป็น Introvert ชอบอยู่บ้าน ยิ้มไม่เก่ง เอาง่ายๆคือทำตัวไม่ถูกนั่นแหละ

แต่ช่วงก่อนหน้านี้ไปสิงอยู่วงการติ่งไอดอลมา ก็ดีนะ ได้คุยกับคนแปลกหน้า ได้รู้จักคนใหม่ๆเยอะขึ้น หายกลัวคนไปเยอะ

บ้าบอเนอะ ขี้กลัวคนขนาดนี้แล้วเป็นล่ามเนี่ยนะ เวลาแปลอะไรต่อหน้าคนเยอะๆไม่สั่นเป็นเจ้าเข้าเลยเหรอ

ก็สั่นๆอยู่ทุกทีแหละ แต่เดี๋ยวนี้พยายามลองแก้ปัญหาด้วยรอยยิ้มดูก่อน ก็พอเอาตัวรอดได้บ้าง

เลือกเข้าสัมมนา JITT EP49 ประสบการณ์ล่ามด้านกฎหมาย เพราะว่าเรียนกฎหมายอยู่ด้วยแหละ

ซึ่งก็คิดถูกมากๆ เพราะคุณ วรุตม์ กิตติจูงจิต วิทยากรผู้บรรยายในวันนี้เขาจบกฎหมายมา

พูดถึงการสัมมนาหน่อยแล้วกัน มันเป็นหัวเรื่องหลักที่เราจะเขียนถึงวันนี้นี่นา (แต่คงสักประมาณ 30% ของเนื้อหาที่จะเขียนวันนี้)

อาจารย์บรรยายเกี่ยวกับกฎหมายแบบเป็นหลักพิ้นฐาน สรุปมาให้เข้าใจง่ายๆสำหรับคนที่ไม่มีความรู้ด้านกฎหมาย ซึ่งสรุปมาได้ดีมากๆเลยล่ะ คือเราเพิ่งลงเรียนกฎหมายไป 1 เทอม ถ้วน ผลสอบยังไม่ออกเลย แต่เราเข้าใจสิ่งที่อาจารย์พูด ตามทันได้ เพราะก็อ่านเจอในหนังสือเรียนของตัวเองเหมือนกัน แล้วมันเจ๋งตรงที่อาจารย์ให้คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นมาด้วย แนะนำกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการทำงานที่อาจารย์เจอมาด้วย

เอาจริงๆเราลงเรียนกฎหมายนี่เราไม่รู้นะว่าลงเรียนไปแล้วจะเอาไปใช้ทำงานอะไร รู้แค่ว่าอยากเรียนให้จบป.ตรีกฎหมายอีกใบเฉยๆ ถามว่าจะไปทำ Law Firm มั้ยก็คิดว่าคงยากเพราะดูจากโปรไฟล์ตัวเองแล้วคิดว่าเขาคงไม่รับ

แต่ที่อยากเรียนเพราะอยากมีความรู้จริงๆ คือคิดว่ามีประโยชน์ เอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้น่ะ

วันนี้ฟังอาจารย์บรรยายแล้วก็รู้สึกว่า จากที่เหมือนเส้นทางในการเรียนกฎหมายของเรามันช่างมืดมน แต่พอได้ฟังแล้วก็คิดว่าเหมือนเห็นแสงสว่างมากขึ้น เหมือนเห็นทางข้างหน้า คือไม่ได้มองเห็นอาชีพหรือช่องทางทำเงินอะไรหรอกนะ แค่รู้สึกว่า รู้แล้วล่ะ ว่าควรจะลงเรียนวิชาอะไร หรือศึกษาอะไรต่อบ้าง

มันไม่มีคำตอบสุดท้ายหรอก สิ่งที่แต่ละคนพบเจอมามันก็ไม่เหมือนกัน แต่วันนี้ก็เหมือนได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ๆ ก็รู้สึกว่าโชคดีจังที่ตัดสินใจไปเข้าร่วมสัมมนา แม้ว่าอาทิตย์นี้เราจะทำงานวันเสาร์ และนี่คือวันหยุดวันเดียวในสัปดาห์ก็ตาม

ประทับใจอาจารย์ตรงที่เป็นเด็กทุนมง อยู่ญี่ปุ่นมาก็หลายปี กลับไทยมาทำงานที่สำนักงานกฎหมาย แล้วรู้สึกว่าความรู้ไม่พอ เลยไปลงป.ตรีนิติจุฬา คือแบบ…. กรี๊ดมากกกก นี่คือทัศนคติที่เรากำลังมองหาในช่วงนี้ เพราะเราตอบตัวเองและคนอื่นไม่ได้ว่า”จะเรียนไปทำไม” วันนี้เราได้คำตอบว่า “เพราะไม่รู้ไง เลยต้องเรียน”

ช่างเป็นคำตอบที่เรียบง่าย แต่มันจริงอย่างที่สุด

อีกสิ่งหนึ่งที่อาจารย์พูดแล้วเราจำใส่เมมโมรีในสมองแม่นเลยคือ กฎหมายก็เหมือนกับภาษา คือต้องหมั่นอัพเดตความรู้อยู่เสมอ (อาจารย์พูดอีกแบบนะ แต่เราจำมาเป็นภาษาของตัวเอง)

มันเหมือนปลดล็อคสิ่งที่ค้างคาอยู่ในหัวเรามาหลายเดือนว่าเราควรทำยังไงกับชีวิตตัวเองต่อไปดี เหมือนพอจะเห็นแนวทางมากขึ้น

ครั้งหน้าถ้ามีสัมมนาล่ามอีก จะพยายามเอาชนะความกลัวการไปอยู่ในที่ที่มีคนแปลกหน้าเยอะๆแล้วไปเข้าร่วมอีกนะ สำหรับเรามันต้องใช้ความกล้าพอสมควรเลยล่ะ

อีกเรื่องที่อยากเขียนถึงวันนี้คือเราได้รู้จักเพื่อนใหม่ผ่านทางรุ่นน้องมหาลัย ก็เป็นคนที่มาสัมมนาด้วยกันนี่แหละ ก็นั่งแท็กซี่ออกมาด้วยกัน กะว่าจะแยกย้ายเลย แต่เหมือนพอคุยกันแล้วสนุก คุยเรื่องงานนี่แหละ แต่สนุกมากๆ ก็เลยไปนั่งกินอะไรกันต่อ แล้วก็คุยกันไปด้วย สามชั่วโมง แต่สนุกมาก!!!!!!!!!

แล้วที่ตลกคือ เป็นคนไทยทั้งสามคนนะ แต่ภาษาที่ใช้ในการสนทนา ใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นหลัก เราไม่เคยคุยกับเพื่อคนไทยด้วยภาษาญี่ปุ่นมาก่อนเลยค่อนข้างจะเป็นผู้ฟังซะส่วนมาก เวลาจะพูดแสดงความคิดเห็นของตัวเองก็คิดภาษาญี่ปุ่นไม่ออกเลยต้องใช้ภาษาไทยซะเยอะ แต่ก็เป็นการสนทนาที่สนุกมากๆอยู่ดี

เรารู้เลยว่าระดับความรู้ภาษาญี่ปุ่นที่เรามีมันยังไม่เพียงพอ เอาจริงๆถ้าพูดตรงๆก็ขาดไปเยอะ คือด๋อยอ่ะ กากมาก เรียนมาตั้งหลายปี ยังไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษาญี่ปุ่นได้เท่าที่ใจอยากบอก เออ ชั่วโมงฝึกเราน้อย เราต้องไปฝึกเพิ่ม

เรื่องที่นั่งคุยกันวันนี้มันเจ๋งมากจริงๆ ขอบคุณจริงๆที่ได้มาเจอกันมานั่งคุยกันในวันนี้ ทั้งบูตะทั้งนัตโตะจังเลย

โดยเฉพาะนัตโตะจัง เป็นคนที่เปิดกะโหลกเราเรื่องการทำงานมากๆ แบบฟังแล้วมันว้าวววววววว!

เราจะพยายามเอามาปรับใช้ในการทำงานของตัวเองนะ ชอบมากเลยที่เล่าเรื่องยากๆให้ฟังเข้าใจง่ายได้ คือเจ๋งจริงอ่ะ ชอบบบบ

เราคงต้องหมั่นฝึกฝนตัวเองให้มากขึ้นอีก ขอบคุณมากสำหรับการแสดงตัวอย่างที่ดีให้ดู

คือบางทีเรานั่งอ่าน หรือนั่งคิด มันคิดไม่ออกอ่ะ แต่พอได้นั่งลงและพูดคุย รับฟังเรื่องราวของคนอื่น มันได้ไอเดียเจ๋งๆเยอะและเลย บางอย่างแบบ อยากจะดีดนิ้ววว เห้ยยย ไอเดียนี้เลยที่เราตามหา

ต่อไปคงต้องกล้าๆออกเดินทางเพื่อไปรับฟังเรื่องราวของพูดคนมากขึ้นแล้วล่ะ

เราว่าเราเล่าเรื่องตัวเองเยอะไปอ่ะ เราควรรู้จักเป็นคนถามหรือรับฟังเรื่องของคนอื่น เพื่อที่จะได้ข้ามกำแพงที่ตัวเองเผชิญอยู่ตอนนี้ให้ได้ เพราะเราค่อนข้างติดกับดักนี้มาสักพักแล้ว เหมือนว่ากำแพงที่ชนอยู่ตอนนี้ มันสูงเกินแรงที่เราจะกระโดดไหวแล้ว กำลังอยู่ระหว่าง จะกระโดดต่อไป หรือ นั่งลงยอมแพ้ดี

แล้วก็เดินไปเจอเพื่อนบอกว่า อ้าว ทำไมไม่ใช้บันไดล่ะ แบบนี้อ่ะ

ยกตัวอย่างเรื่องกำแพงเพราะพี่ Factory Manager ที่ทำงานเก่าเคยสอนว่าเรียนภาษาเหมือนช่วงแรกๆกราฟเราจะพุ่งมาก แบบเรียนรู้ได้เร็ว สนุก หลังจากนั้นมันจะช้าลง กราฟจะเริ่มนิ่ง มาถึงจุดๆหนึ่งเราจะเหมือนเจอกำแพง ไม่ว่าพยายามเท่าไหร่ก็ข้ามไปไม่ได้สักที แต่ขอให้พยายามต่อไป เพระาพอข้าไมด้แล้วจะไปไกลโลดเลย

ตอนนั้นที่ฟังเรื่องนี้เป็นครั้งแรก กำแพงของเราคือ N1 แต่ตอนนี้ข้ามได้แล้วล่ะ เพื่อไปเจอกำแพงที่ใหญ่กว่า คือไม่รู้จะไปทางไหนต่อดี มันยากกว่ากำแพง JLPT ซะอีก จากที่เรารู้ว่าเป้าหมายคือกำแพงนี้นะ แต่ตอนนี้คือเหมือนว่ายน้ำอยู่ในมหาสมุทรแบบไม่รู้ทิศรู้ทาง จมบ้างลอยบ้าง ผลุบๆโผล่ๆน่ะ

ตอนนี้ก็ยังไม่รู้หรอกว่าต้องว่ายไปทางไหน รู้แค่ว่าต้องทำสภาพร่างกายให้แข็งแรงขึ้น ควรจะฝึกว่ายท่านี้นะจะได้เหนื่อยน้อยหน่อย
มันอาจจะเป็นเรื่องราวที่ยังไม่มีบทสรุปอะไร ก็ถือซะว่าเป็นบันทึกการเดินทางในช่วงชีวิตหนึ่งแล้วกัน

ชอ set target ที่ชัดเจนไว้หน่อยก็แล้วกัน

เรียนนิติให้จบ ตามเวลาในหลักสูตร และ สอบตั๋วทนายให้ได้

แนวคิดดี ๆ จาก LEGO

เวลาแปลงาน บางทีคำศัพท์คำเดียวนี่คิดนานมาก หาคำตอบนานมาก

สำหรับเรา เราต้องแปลคำว่า “ปุ่มของตัวต่อเลโก้”

“…”

สตั๊นท์ไปสิ

อย่าว่าแต่ภาษาญี่ปุ่นเลย ภาษาอังกฤษเราก็ไม่รู้

ก็เลยต้องไปรีเสิร์ช ใช้เวลาหาข้อมูลค่อนข้างนานเลยแหละ (มัวแต่แอบดูตัวต่อเลโก้ในเว็บขายของต่างหากล่ะ เลยเสียเวลาไปเยอะ 5555)

จนในที่สุดเราก็รู้ว่ามันคือ STUD スタッド

แน่ล่ะ คำตอบของสิ่งที่เราหา มันก็สั้นๆ แค่นี้เอง แต่ระหว่างทางที่เราหาคำตอบ เราก็ไปเจอเรื่องที่น่าสนใจมา ถูกใจมากจนอยากแปล อยากเขียนถึง

เลโก้ มาจากคำว่า “leg godt” ในภาษาเดนิช หมายถึง “play well”

เลโก้เป็นของเล่นที่เราอยากได้มากตอนเด็กๆ แต่ที่บ้านไม่ค่อยมีเงิน ก็เลยไม่เคยมี เคยแต่ไปเล่นของบ้านน้อง

ตอนมหาลัยทำงานพิเศษ เลี้ยงเด็กฝรั่ง คนจ้างให้เงินไปซื้อของเล่นให้หลานเขา ก็เลยให้เด็กเลือกของที่ตัวเองชอบมาสักชิ้น

พอกลับมาเราก็โดนเรียกไปคุย บอกว่าเราควรซื้ออะไรที่มันมีประโยชน์ต่อหลานเขา เช่น พวกตัวต่อเลโก้ไรงี้

ง่า..ไม่รู้นี่นา ไม่ได้สั่งไว้ อีกอย่าง เงินที่เขาให้ไว้ตอนนั้น มันก็ไม่พอซื้อเลโก้ด้วยอ่ะ 5555+

โตมาเราก็ยังอยากได้เลโก้อยู่นะ เดินผ่านทีไรต้องไปด้อมๆมองๆ แต่ไม่กล้าซื้อเพราะคิดว่ามันแพง ซื้อมาก็ไม่มีเวลาเล่น ไปซื้อเลโก้จีนถูกๆก็ได้มั้ง เล่นได้เหมือนกัน อะไรประหยัดได้ก็ประหยัด เงินทองหายาก

บางทีเราก็ซื้อแต่พวกมินิฟิกเกอร์มาสะสมบ้าง

แต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วตัดสินใจซื้อเลโก้ชุดแรกในชีวิต เพราะช่วงที่รีเสิร์ช ไปเจอบทความหนึ่งมา

“กฎ 10 ข้อในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของบริษัทเลโก้”

・สามารถเล่นได้อย่างไม่จำกัด
・เด็กก็ผู้หญิงเล่นได้ เด็กผู้ชายก็เล่นดี
・ไม่ว่าจะเป็นเด็กอายุเท่าไหร่ก็ต้องหลงใหล
・เล่นได้ตลอดทั้งปี
・ดีต่อสุขภาพและเล่นเงียบๆได้ (ชอบข้อนี้มาก เกลียดเด็กเล่นเกมมือถือ ไม่ใส่หูฟัง แล้วเปิดเสียงดังๆในที่สาธารณะ)
・เล่นได้ไม่มีเบื่อ
・สร้างเสริมจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์
・ยิ่งเล่นไปเท่าไหร่ ยิ่งมีคุณค่าเพิ่มขึ้น
・ทันสมัยอยู่เสมอ
・ปลอดภัยและมีคุณภาพสูง

Source: https://www.brickers.jp/?mode=f2

แค่ 10 ข้อนี้ก็รู้สึกอยากซื้อขึ้นมาแล้วอ่ะ

พอยิ่งอ่านมากขึ้น ได้รู้ว่าเค้าออกแบบให้ปลอดภัยสำหรับเด็กที่สุด สีสันสดใส คงทน ซื้อครั้งเดียวเล่นได้ทั้งชีวิต

เลโก้ผ่านการทดสอบ Durability ประกอบเข้าและถอดออก 170,000 ครั้ง แปลว่าต่อให้เล่นทุกวันก็ต้องใช้เวลาถึง 400 ปี ถึงจะพัง (ถ้าไม่เหยียบแตกนะ)

โคตรคุ้มค่าที่จะซื้อ คือราคาอาจจะสูงหน่อย แต่พอคิดว่ามันคือผลิตภัณฑ์ที่ทำมาเพื่อทุกคน ผ่านการออกแบบอย่างตั้งใจเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเด็กๆ มันก็คุ้มค่าพอที่จะซื้อแล้ว

คือรู้สึกว่าคิดมาดีจริงๆ มันเป็นการออกแบบที่คุ้มค่าต่อการเสียเงินเป็นอย่างยิ่ง

ในการทำงานเราอยู่กับการลดต้นทุน สินค้าสมัยนี้ก็ค่อนข้างจะพังง่าย มันทำให้เรารู้สึกหงุดหงิด

ต่อให้โลกนี้เทคโนโลยี E-book จะพัฒนาไปแค่ไหน ลึกๆแล้วเรายังหลงใหลวรรณกรรมเยาวชนคลาสสิค กับความรู้สึกที่มือได้สัมผัสกับเนื้อกระดาษ กลิ่นกระดาษ เสียงพลิกหน้ากระดาษอยู่

ท่ามกลางเกมมือถือ เกมคอมพิวเตอร์ แต่ตัวต่อเลโก้ยังคงมีมนต์ขลังสำหรับเรา ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ยังคงเป็นของเล่นในฝันของเราอยู่ดี

ในเมื่อวันนี้มีเงินเดือนแล้ว มันคงไม่ผิดอะไรที่จะใช้เงินเติมเต็มความฝันในวัยเด็กของตัวเอง

จากหนังสือที่เราเคยอ่าน เค้าบอกว่าพื้นที่ทำงานของเราควรมีทั้งโซนอนาล็อกและดิจิตอล เพราะบางครั้ง การนั่งหน้าคอมนานๆก็ทำให้คิดอะไรไม่ออก การสัมผัสวัตถุ ใช้ปากกาลากผ่านกระดาษจริงๆ มันให้ฟีลลิ่งที่ดีกว่า

ตอนนี้เลยพยายามทำพื้นที่ทำงานที่บ้านของตัวเองให้เป็นแบบนั้นอยู่ เวลาทำงานที่ทำงานก็ยังชอบขีดๆเขียนๆลงกระดาษอยู่นะ

เราชอบของเล่น เวลาเจอของเล่นที่เคยอยากได้ ก็เลยซื้อมาไว้บ้าง ยังอยากรักษาพื้นที่ของความเป็นเด็กในหัวใจ เพราะมันจำเป็นในการรักษาความสร้างสรรค์และจินตนาการ

จริงๆช่วงนี้เป็นช่วงที่เราหัวสมองตีบตันมาก ไม่ค่อยมีไอเดียอะไรดีๆเท่าไหร่ คิดอะไรออกก็พยายามเขียนๆไว้ แต่ก็ยังไม่ได้รู้สึกชอบพอจะอยากเอามาลง

แต่เรื่องเลโก้นี้เราชอบจริงๆนะ

คือตอนแรกอ่ะ กะว่าจะเสี่ยงดวง เดาสุ่มไง เขียนไปเยอะๆ เผื่อจะคิดอะไรดีๆ ออกมาได้บ้าง แต่ก็ยุ่งมาก (นั่นก็ไม่ใช่สาระสำคัญหรอก เมื่อก่อนยุ่งยังเขียนได้เลย)

มันอยู่ที่ใจมากกว่า การจะทำให้คนอื่นชอบงานของเราได้ เราต้องรักงานของตัวเองก่อน

ตอนนี้เหมือนคนกำลังค้นหาตัวเอง

สิ่งที่เคยทำๆมาก็มีทั้งที่ชอบและไม่ชอบนะ บทความที่เคยเขียนก็มีทั้งอันที่ชอบและไม่ชอบ แต่ทุกๆอย่างที่ผ่านมา ทุกข้อความที่เขียน เรารู้สึกว่า “ดีแล้วล่ะ ที่ได้ทำ” เพราะอันไหนเรารู้สึกไม่ดีกับมัน เราก็คงลบทิ้งไปแล้ว

สำหรับเรา การเคารพตัวเอง การใจดีกับตัวเอง หมั่นให้กำลังใจตัวเองเป็นเรื่องที่สำคัญ

คนอื่นอาจจะมีทั้งคนที่ชอบเรา และไม่ชอบเรา แต่เราชอบตัวเราในตอนนี้นะ

Source:https://matome.naver.jp/odai/2139426807401940501